اردیبهشت ۱۹ام, ۱۳۹۵

تصور کن ده سال دیگر باشد و شب باشد و سرد هم باشد و ما توی سالن نمایش روی سن باشیم و جوراب پشمی پوشیده باشیم و به جز سن همه جا تاریک باشد و کسی دیالوگ هایش را حفظ نکرده باشد و من مدام داد و هوار کنم و از دست بقیه حرص بخورم و چند روز دیگر اجرایمان باشد و یک دفعه یک هیبت سیاه ته سالن ببینیم و از ترس جیغ بکشیم و داد بکشیم و بپرسیم که تو کی هستی و جوابی نیاید و وحشتزده حتی گریه هم بکنیم و یکی مان بدود ته سالن توی دل ترس و روی صندلی های ردیف عقب، ناظم دبیرستانمان را ببیند که آمده تمرین نمایشمان را تماشا کند.
تصورش قشنگ است.

ارسال شده در وبلاگ | نظرات (7)

7 پاسخدر ““

  1. طرحواژه می‌گوید :
    اردیبهشت ۲۱ام, ۱۳۹۵ در ۱۰:۴۹ ب.ظ

    توی یک تصور قشنگ هم یک ناظم باید آخرش “هیبت سیاه” باشه 🙂

  2. هدی می‌گوید :
    اردیبهشت ۲۵ام, ۱۳۹۵ در ۱۱:۱۴ ب.ظ

    اینو هیچکس جز ما چند نفر نمیفهمه

  3. حورا می‌گوید :
    خرداد ۱۹ام, ۱۳۹۵ در ۹:۱۷ ب.ظ

    همیشه دلم می خواد اون فردی باشم که می ره تو دل ترس فقط اون فرد می تونه تصور قشنگ رو پایان تمام قصه‌ها رغم بزنه.

  4. hoda می‌گوید :
    خرداد ۲۸ام, ۱۳۹۵ در ۱:۳۱ ق.ظ

    اصن انگار نه انگار که فصل امتحاناس…
    قبلنا تو امتحانا زود به زود پست جدید میذاشتی

  5. هدا می‌گوید :
    خرداد ۲۸ام, ۱۳۹۵ در ۴:۱۳ ب.ظ

    منم hoda رو تایید میکنم!
    پست بذار دیگه زهرا! دلم گرفت..

  6. مهشید می‌گوید :
    خرداد ۲۹ام, ۱۳۹۵ در ۳:۵۵ ب.ظ

    پست بذار???

  7. آذی می‌گوید :
    شهریور ۱۵ام, ۱۳۹۵ در ۱۰:۵۱ ب.ظ

    ای وای :)) من هیچ نقشی نداشتم ولی خوش شانط بودم ک اونجا بودم

گذاشتن یک پاسخ