یک پیام بی تعارف
اسفند ۵ام, ۱۳۹۲
وقتی این خبر را می شنوم که یک نوجوان شانزده ساله با خودش اسلحه برده مدرسه و معلمش را کشته، بعد هم کلاسی هایش را سوراخ سوراخ کرده و آخرش خودش را از پنجره پرت کرده بیرون، یا این که یک نفر حمله کرده به مهد کودک و پنجاه تا بچه ی زیر شش سال را چنان گلوله باران کرده که جنازه هایشان قابل شناسایی نباشد، و این که این اتفاقات توی یکی از ایالت های آمریکا رخ داده، می دانی چه احساسی دارم؟
خب معلوم است. هیچ احساسی ندارم. حتی بی احساس تر از شنیدن این خبر که قبض موبایلت پرداخت شد. تصور پاشیده شدن مغز هزارتا بچه ی کوچک و بی گناه آمریکایی روی در و دیوار مهد کودک هم ذره ای ناراحت و متاسفم نمی کند.
توی این مدت آن قدر تصویر جنازه های مردم بی گناه عراق و افغانستان و فلسطین و سوریه و آفریقا را دیده ام، مردمی که با گلوله های آمریکایی و با دستان آمریکایی کشته شده اند، که کشته شدن بچه های آمریکایی نه تنها ناراحتم نمی کند، بلکه کمی قلبم را آرام می کند.
تو فکر کن که دلم از سنگ است.
ارسال شده در وبلاگ | نظرات (19)
اسفند ۵ام, ۱۳۹۲ در ۹:۲۰ ب.ظ
زری باید این حرفو یه جایی میزدم چون بغضش که پای اخبار تبدیل میشه به اشک داره گلومو فشار میده:
تا آخر این ماه میلادی هیچ آفریقایی مسلمانی در شرق آفریقا وجود نخواهد داشت…
میشه این جمله امام علی رو اینجا تکرار کرد :اگر مسلمانی از این مصیبت جان دهد …..!
خدایا….
…..
سیده زهرا: …چه جای ملامت است؟
اسفند ۶ام, ۱۳۹۲ در ۲:۰۱ ب.ظ
انگار خودمون و زدیم به نشنیدن به ندیدن.
داریم ادای آدم بودن و درمیاریم.
…..
سیده زهرا: انگار…
اسفند ۷ام, ۱۳۹۲ در ۲:۳۲ ق.ظ
با خوندن حرف حسنا مو به تنم راست شد…
ولی سید، نه! نه. من اصلا چنین حسی ندارم.
اسفند ۷ام, ۱۳۹۲ در ۱۱:۴۴ ب.ظ
ولی زهرا حالا اینکه اینا جنایت میکنن یه حرفه ولی ما نداریم که از مرگ کسی خوبه که خوشحال بشیم؟!
بعد هم اون بچه ها چه گناهی کردن!!
ابته در مورد سوریه و آفریقا و … باید بگم واقعا آدم به عمق فاجعه که فکر میکنه و کاری از دستش بر نمیاد دوست داره اصلا وجود نداشته باشه!!
اسفند ۹ام, ۱۳۹۲ در ۱۲:۳۰ ق.ظ
خدا کمک کنه تمام این خشونت ها تموم شه زود تر …
با اومدن همون منجی ای نویدشو داده …
آمین …
اسفند ۹ام, ۱۳۹۲ در ۱۰:۳۹ ق.ظ
زهرا قبول ندارم ..
اون بچه هام گناهی نداشتن..
این که مادر پدرشون امریکایی ند گناه حساب میشه براشون که تو از کشته شدنشون ناراحت نشی؟..
من ناراحت میشم از شنیدنش..
…..
سیده زهرا: توی دنیایی که مسلمون بودن یعنی تروریست بودن، سیاه بودن یعنی بی ارزش بودن، فلسطینی بودن یعنی نبودن،
توی دنیایی که کشته شدن هزاران انسان در چند روز حتی ارزش خبری نداره،
توی دنیایی که آمریکایی وحشی و خونخوار خودش رو ناجی اون می دونه،
من به خودم حق می دم که این گونه احساسی داشته باشم.
سرنوشت هر ملتی به دست خودشه،
و مردمی که سال هاست چنین حکومتی رو برای خودشون انتخاب کردن،
و هیچ وقت برعلیه ظلمش قیام نمی کنن،
و هر وقت هم که راهپیمایی ضد جنگ راه می اندازن، حرفشون اینه که نمی خوان مالیات بیشتری بدن که صرف جنگ بشه،
و در هر حال فقط به فکر خودشونن،
ملتی ان که کشته شدن بچه هاشون منو ناراحت نمی کنه. حتی ذره ای.
(و صد البته که در هر ملتی افراد متفاوتی هم هستند که نیک اند و اندک. و این اندکی شان شبیه نبودن است…)
اسفند ۹ام, ۱۳۹۲ در ۱۱:۴۳ ق.ظ
اما بچه هایی که کشته شدن
هنوز سن و عقل شون به این چیزا نمی رسیده…
هنوز تصمیم گیر راجع به این که اعتراض کنن یا نکنن به نظام کشورشون نبودن..
…..
سیده زهرا: معلومه که نمی رسیده… معلومه که بی گناه بودن… همون طوری که اون همه بچه ی بی گناهی که پدر و مادرای اونا کشتنشون بی گناه بودن…
اسفند ۹ام, ۱۳۹۲ در ۱۲:۱۷ ب.ظ
اره…
پس ما میتونیم برای همه ی بی گناه هایی که کشته میشن ناراحت باشیم..
چه بچه های فلسطینی
چه بچه های سوریه ای..
چه بچه های امریکایی..
اسفند ۹ام, ۱۳۹۲ در ۹:۵۵ ب.ظ
تو فکر کن که دلم از سنگ است.
…..
سیده زهرا: تو فکر کن…
اسفند ۱۱ام, ۱۳۹۲ در ۱۲:۴۱ ق.ظ
کلا موافق نیستم که بد بودن یه دولتی رو تا این حد به تک تک مردمش نسبت بدیم…
خود این بچه ها هم قربانی قوانین کشور خودشون شدن…
…..
سیده زهرا: حکومت هر کشور متعلق به مردمش و انتخاب اوناست. چرا مردم آمریکا هیچ وقت برعلیه خونخواری دولتشون قیام نمی کنن؟ قیامی هم که بوده سر مسائل اقتصادی بوده.
هر چند همون طور که گفتم در هر ملتی افراد استثنا هم وجود دارند.
اسفند ۱۱ام, ۱۳۹۲ در ۱:۱۹ ق.ظ
سید من همیشه بین دوراهی بی احساس بودن نسبت به این اتفاق و ناراحت شدن از اون بودم و هستم. نمیتونم هم خودم رو تو یکی از این دوتا قرار بدم چون یکیش با ندای عقله و اون یکی با احساس. اما این که فکر کنم دل “تو” از سنگه، … به نظر راه سومه که مرز بین عقل و احساسه! حالا من تو این همه راه و بیراه کجا باید برم؟؟؟
…..
سیده زهرا: دلم از سنگ نیست. اما گفتم که، “تو” فکر کن دلم از سنگ است…
اسفند ۱۴ام, ۱۳۹۲ در ۱:۱۶ ق.ظ
من فکر می کنم که دلت از سنگ است 😐
اسفند ۱۴ام, ۱۳۹۲ در ۲:۲۵ ق.ظ
وقتی تاوان اشتباه یا ظاهرا اشتباه دولت های خاورمیانه رو مردمش باید بدن
خیلی عجیب نیست خدایی که در جای حق نشسته بلا رو به سر مردم دولت ظالم نازل کنه
اسفند ۱۶ام, ۱۳۹۲ در ۱۱:۲۳ ق.ظ
نمیتونم خودم ناراحت نباشم ،اما نمیتونم تو رو هم متهم به دلسنگی بکنم !
اسفند ۱۷ام, ۱۳۹۲ در ۳:۱۸ ق.ظ
بعد از آنکه در یازدهم سپتامبر هزاران انسان بی گناه در حادثه برج های تجارت جهانی کشته شدند، جمهوری اسلامی جزء اولین کشورها بود که این اقدام را محکوم کرده و با خانواده های قربانیان ابراز همدردی کرد.
فروردین ۱۷ام, ۱۳۹۳ در ۷:۴۴ ب.ظ
جالب بود!!!تا حالا اینجوری بهش نیگا نکرده بودم!!!!!!!!!
فروردین ۲۵ام, ۱۳۹۳ در ۸:۱۹ ب.ظ
سلام زهرا. خیلی وقت بود به وبلاگت سر نزده بودم. با خوندن نوشته ۴۰ سالگیت کلی حال کردم، ولی وقتی به این نوشته ات رسیدم…
هرکسی باید تاوان عمل خودش رو پس بده. فرض کن یکی از اجداد تو به یک نفر بدی کرده باشه و حالا بخوان تو رو به خاطرش ببرن دادگاه و مواخذه کنن. به نظرت عادلانه است؟
مگه نه این که هر نوزادی که متولد میشه با فطرت پاک و معصوم به دنبا میاد؟ تو به کشته شدن یه انسان معصوم راضیی؟
یه کم بیشتر فکر کن…
…..
سیده زهرا: سلام. بحث دادگاه و مواخذه نیست. اون بچه هایی که توی کشور های دیگه کشته میشن هم معصوم و بی گناه ان. چرا اونا نباید حق زندگی داشنه باشن؟ چرا مردم آمریکا به خاطر این موضوع ناراحت نیستن؟ چرا فکری به حال دولتشون نمی کنن؟
هیچ کس نرفته بچه هایی آمریکایی رو بکشه. خود آمریکایی هان که دارن خودشون رو نابود می کنن. خودشون ان که هم کلاسی هاشون رو لت و پار میکنن.
من از وقتی چشم باز کردم کشته شدن مردم مظلوم و بی گناه کشورهای دیگه رو دیدم. جسد های تکه تکه و متلاشی اونا رو دیدم. اونا بی گناه نبودن؟ اونا معصوم نبودن؟ چرا بودن. اونا با گلوله های آمریکایی کشته شده بودن. چرا کسی براشون گریه نمی کنه؟ چرا در صدر اخبار نیستن؟ چرا وقتی یک آمریکایی، با گلوله آمریکایی کشته می شه همه ناراحت می شن پس؟ همه غصه می خورن؟ چرا می شه اولین خبر؟ خون بچه های آمریکایی رنگین تره؟
لابد رنگین تره
فروردین ۲۶ام, ۱۳۹۳ در ۹:۵۱ ق.ظ
کسی نگفت ما به عنوان ایرانی های مسلمان از کشته شدن هزارها فلسطینی ناراحت نمیشیم. ما این حرف رو نمیزنیم که اونا حق زندگی ندارن. به خاطر کشته شدن اونها هم بیشتر ناراحت مشیم. چون هم خیلی ظالمانه تر کشته شدن و هم اینکه از نظر دین و فرهنگ به اونها نزدیک تریم. ولی این مسائل هیچ ربطی به یک بچه آمریکایی که تازه وارد این دنیا شده و از هیچ کدوم از این مسائل خبر هم نداره، نداره. بچه ها همه مثل هم بی گناه اند. ربطی به رفتار بزرگترهاشون نداره. شاید تو اگه از من بدت بیاد، خوب بچه ام رو هم دوست نداشته باشی. ولی این صرفا یه احساسه. همین بچه ها میتونن در آینده اون کسی باشن که قراره اوضاع رو درست کنه یا لااقل از این چیزی که الان هست بهتر کنه…
…..
سیده زهرا: بله. این صرقا یه احساسه.
فروردین ۲۶ام, ۱۳۹۳ در ۹:۴۷ ب.ظ
یه احساسی که نداشتنش خیلی بهتر از داشتنشه…
آدم ممکنه به خاطر احساسات غلطش خیلی پشیمون بشه. حتی اینقدر که شاید نتونه جبرانش کنه…
…..
سیده زهرا: 😐