دی ۵ام, ۱۳۹۳
شین عزیز،
در میان این همه ندانستن و این همه سردرگمی، در بین انبوه کارهای بی مفهومی که نمی فهمم برای چه انجامشان می دهم، هنگام دویدن در این راه تاریک، خبرت مثل یک نسیم مهربان بود.
انگار که این بار صحنه ی تئاتر خود واقعیت است.
ارسال شده در وبلاگ | نظرات (0)
گذاشتن یک پاسخ